Loom alcoholistendrama

John Travolta heeft bijna alles meegemaakt wat een Hollywoodacteur kan meemaken.
Met Saturday night fever en Grease groeide hij uit tot het grootste jeugdidool van de jaren zeventig. Hij doorstond artistieke en commerciële flops als Perfect en Battlefield earth, die hem een flink aantal Razzie Awards (oftewel anti-Oscars) opleverden. Steeds als je Travolta wilde opgeven kwam hij terug: met zijn onverwacht sterke optreden in Quentin Tarantino's toonaangevende Pulp fiction maakte hij zelfs voor de tweede keer na Saturday night fever kans op een Academy Award. En toch staat dat fel begeerde beeldje nog steeds niet op de schoorsteenmantel in huize Travolta.

Wellicht hoopte de meester van het bestudeerde loopje wel dat hij alsnog in de prijzen zou vallen met zijn vertolking van Bobby Long, een voormalige literatuurprofessor die in New Orleans verwoede pogingen doet om zich dood te drinken. Eerder oogstte Nicolas Cage met eenzelfde uitgangspunt wel succes bij de Oscars met Leaving Las Vegas. Dat alcoholistendrama had echter een rauwheid en urgentie die het lome A love song for Bobby Long ontbeert. Het van drank, tabak en literatuurcitaten aan elkaar hangende leventje van Bobby en zijn trouwe volgeling (Gabriel Macht) wordt verstoord als de ongeletterde dochter van hun recent overleden huisbazin haar huis komt opeisen. De dronkelappen blijven zitten waar ze zitten en na enkele ongemakkelijke eerste confrontaties voegt nieuwkomer Pursy (Scarlett Johansson) zich in de disfunctionele familie.

In de loop van het drama komen bij alle personages voorspelbare skeletten uit de kast rollen, maar het regie- en scenariodebuut van Shainee Gabel moet het vooral hebben van de in Louisiana ruimschoots aanwezige couleur lokale en van een aantal geïnspireerde vertolkingen. Vooral Scarlett Johansson maakt - opnieuw - indruk. Net als in Girl with a pearl earring, Lost in translation en het later dit jaar verschijnende In good company suggereert de als een hedendaagse Mona Lisa glimlachende actrice dat ze toegang heeft tot een geheime bron van levenservaring, waarvan de hele mensheid zou kunnen profiteren. Ook Travolta doet een stevige duit in het zakje met zijn wit geverfde kapsel en zijn zorgvuldig gecultiveerde zuidelijk-Amerikaanse accent. Oscar-materiaal levert het helaas voor hem niet op.

 

Na in films als Basic (2003), Swordfish (2001) en The Punisher (2004) de coole gast te hebben gespeeld kruipt John Travolta in A Love Song For Bobby Long, met zichtbaar genot, in de huid van een 'low-life'alcoholist.

In A Love Song For Bobby Long volgen we de eenzame tiener Purslane Hominy Will (Scarlett Johansson) die hoort van de dood van haar moeder en voor het eerst sinds jaren terugkeert naar New Orleans. Johansson gaat terug naar het huis waar zij haar kinderjaren heeft doorgebracht. Ze verwacht het huis leeg aan te treffen, maar tot haar schrik komt zij tot de ontdekking dat het huis wordt bewoond door twee vrienden van haar moeder. Bobby Long (John Travolta), een voormalige hoogleraar Literatuur, en zijn jonge protégé Lawson Pines (Gabriel Macht). Deze twee gebroken mannen, wier leven lang geleden een verkeerde wending heeft genomen, hebben zich blijvend gevestigd in het vervallen huis. Hun drijfveer vormt Macht's ambities om een roman te schrijven over het leven van Travolta. Geen van drieen is van plan het veld te ruimen. Travolta, Johansson en Macht zijn dus op elkaar aangewezen en zijn gedwongen om samen te leven. Naarmate de tijd verstrijkt leidt dit gedwongen samenzijn tot onthulling van verschillende persoonlijke geheimen, waardoor hun relatie op de proef wordt gesteld en blijkt hoezeer hun levens met elkaar verbonden zijn.

Voor dat we verder gaan met deze recensie is een waarschuwing op zijn plaats. A Love Song For Bobby Long is te doen, maar je moet wel voorbereid zijn op een overdaad aan sentimenten. Er zijn sentimenten volop en van alle soorten aanwezig, maar Gabel komt niet tot de kern van de problemen die de personages hebben. Dat gebrek aan emotionele diepgang wordt nog eens versterkt door het clichérijke script. Cliché wordt op cliché gestapeld en dat werkt op een gegeven moment echt op de zenuwen. Hiernaast heeft deze film ook nog eens een gebrek aan vaart. A Love Song for Bobby Long blijkt vooral een voortkabbelende karakterschets.

Het is wel even schrikken als we Travolta in de openingsscène van A Love Song for Bobby Long voorbij zien komen. Van zijn jeugdige voorkomen is weinig over en we zien dan ook oude aan de alcohol verslaafde man. Travolta blijkt deze rol ook nog eens met geloofwaardigheid te kunnen neerzetten, maar goed de man beschikt nou eenmaal over een flinke dosis charisma. Naast de charismatische Travolta is er ook nog eens de zeker zo charismatische Scarlett Johansson. Na haar rollen in Lost in Translation (2003) en Girl with a Pearl Earring (2003) kan zij zich met recht een top actrice noemen. A Love Song For Bobby Long wordt dan ook eigenlijk echt gedragen door deze twee charismatische sterren.

Je kunt van de hoofdrolspelers om hun kwaliteiten houden in deze film, maar de personages doen je niet huilen. De acteerprestaties maken veel van de plot- en karaktertechnische oppervlakkigheid van A Love Song for Bobby Long goed. En ook de vele literaire quotes die de heren van het goede leven citeren zijn vermakelijk, maar het kan allemaal niet verhullen dat deze film niet echt een hoogvlieger is.

Brigitte van Meurs
De citaten uit de literatuur vliegen je om de oren, net als de clichés over aan lager wal geraakte intellectuelen die hun overschot aan grijze cellen proberen in te dammen met alcohol. Toch is A love song for Bobby Long een melancholieke feelgoodmovie die door de fijne cast en een aangenaam laag tempo uitstekend te verteren is.

Purslane (Scarlett Johansson) woont met een vervelend vriendje in een trailer. Als ze hoort dat haar moeder is overleden, laat ze hem achter en keert ze terug naar haar geboortehuis in New Orleans. In dat vervallen huis treft ze echter twee mannen aan, smoezelige types die alles wat vloeibaar is aanlengen met wodka. De oudste, Bobby Long (John Travolta) is een grijze, kalende, hoestende voormalig literatuurprofessor. De ander is de iets frissere en verstandigere Lawson (Gabriel Macht), zijn vroegere assistent, die aan een boek over het bewogen leven van Bobby Long werkt. Pursy en de mannen vliegen elkaar niet direct in de armen. Beide partijen menen recht te hebben op het huis, en doen hun stinkende best de ander weg te kijken.
Na een periode van snauwen en uitdagen, volgt de toenadering. Slechts een paar maanden duurt het voordat Bobby en Lawson gehecht zijn aan Pursy en vice versa. Liefde, jaloezie, dronken woede-uitbarstingen en geheimen zijn dan nog niet uit het huis gebannen, maar er ontstaat iets wat veel weg heeft van een gezin. Hoewel de citaten en de dronken buien van Bobby Long op den duur bijna gaan irriteren, weet regisseuse/scenariste Shainee Gabel in haar debuut met de juiste dialogen en een prettig tempo de aandacht vast te houden. Dat is overigens ook de verdienste van Johansson, die een pientere en dwarse Pursy neerzet. Samen met Travolta en Macht vormt ze een overtuigende ontaarde surrogaatfamilie, die zo warm en loom kan zijn als een zomerse dag in New Orleans.

Terug