11:14
Regie:
Greg Marcks
Met: Henry Thomas, Colin Hanks, Hilary Swank, Rachael
Leigh Cook, Patrick Swayze
Knappe
galgenhumor
door
BART VAN DER PUT
Hoe verwerpelijk de heerschappij van Hollywood
in de Europese bioscopen ook is, in de Verenigde Staten
is de situatie nijpender.
Terwijl er in de meeste Europese landen genoeg onafhankelijke
alternatieven voor de commerciële megabioscopen en
dito distributeurs bestaan, zijn de mogelijkheden voor
het uitbrengen van niet door Hollywood geleverd product
op Amerikaanse bodem gering. Dat buitenlandse films in
een vreemde taal daar de dupe van zijn, verrast niet;
dat sommige onafhankelijk geproduceerde Amerikaanse films
evenmin een kans krijgen, wel, zeker in het geval van
11:14.
De
debuutfilm van scenarioschrijver en regisseur Greg Marcks
heeft met Hillary Swank een heuse Oscarwinnares in het
acteursensemble, dat met Henry Thomas (E.T.), Colin Hanks
(de broer van Tom), Patrick Swayze (Donnie Darko) en anderen
nogal wat bekende namen omvat.
Het
verbaast niet dat een jonge debutant als Marcks erin slaagde
een dergelijke rolbezetting aan zijn film te binden, want
in zijn eigen scenario moeten de sterkste punten van de
inktzwarte komedie al zichtbaar zijn geweest.
De
film schetst in vijf episoden een vijftal verhaallijnen,
die zich allemaal op een paar vierkante kilometers in
een tijdsbestek van nog geen dertig minuten voltrekken,
rond het tijdstip waarnaar de titel verwijst.
De
wegen van de verschillende personages kruisen elkaar herhaaldelijk,
waarbij wisselende perspectieven steeds nieuwe inzichten
opleveren. Zo beschikt 11:14 over een ingenieuze blauwdruk,
die in de uitwerking echter verrassend helder is en de
zwartgallige humor van een knap raamwerk voorziet.
Dat
de grappen draaien om moord, doodslag en een enkele amputatie,
maakt dat Marcks zich met 11:14 in de voetsporen van Alfred
Hitchcock (The trouble with Harry, 1955) en de gebroeders
Coen (Blood simple, 1984) begeeft.
De
debutant vaart echter een overtuigende eigen koers, in
een rap gemonteerde film die mede dankzij de acteurs nauwelijks
zwakke momenten kent.
Greg
Marcks oogstte veel lof in het internationale festivalcircuit,
maar een fatsoenlijke Amerikaanse uitbreng laat al anderhalf
jaar op zich wachten. In Hollywood staart men zich intussen
collectief blind op het eigen formulewerk.
Sufkoppen.
